دنا همه خانواده من را گرفت. من خیلی تنها شدم. این پرواز شرایط را برای من خیلی سخت کرد. شاید باورکردنی نباشد. من بعد از آن حادثه اصلا به خانه نرفتم، چون همه جا یاد و خاطره آنهاست. من فقط روز نخست همراه برادرم به خانه رفتم...
کد خبر: ۶۱۷۹۳۸
تاریخ انتشار: ۲۲ خرداد ۱۳۹۷ - ۰۰:۲۹ 12 June 2018
حادثه دنا در مجموع یکی از تلخترین حوادث تاریخ کهگیلویه و بویراحمد بوده که تاکنون در اذهان این مردم به یادگار مانده است.اما در دل این حادثه جزئیاتی وجود دارد که بسیار تلخ تر از کلیت ماجرا بود. خانواده دکتر یاری پور که به طور کلی در این حادثه فوت شدند و یا پزشک خیری که همه خانواده خود را از دست داد تا برای همیشه از دیدار عزیزانش محروم شود! 
به گزارش تابناک کهگیلویه و بویراحمد ،دکتر عبدالهادی دانشی پزشک متخصصی بود که دو فرزند و همسرش را از دست داد و پس از ماهها انتظار بالاخره پیکر عزیزانش پیدا و به دل خاک سپرده شد. آنچه که در ادامه می خوانید گفتگویی با این پزشک متخصص،خیر و داغدیده است که توسط شهروند منتشر شده است. 
 ایلیا و طاها در کنار همسر آخرین تصویری است که به یاد دارد. آخرین تصویری که پرواز ناتمام تهران به یاسوج آن را برای همیشه تلخ باقی گذاشت تا پدری برای همیشه حسرت دیدن دوباره فرزندانش را به دل داشته باشد. اما این پرواز ناتمام، همسر این مرد را هم با خودش برد تا او به تنهایی داغدار همه خانواده‌اش باشد. عبدالهادی  دانشی همان جراح مغز و اعصابی است که دو پسر و همسرش را در پرواز آسمان از دست داد. پزشکی که از بهمن‌ماه ‌سال گذشته به سوگ نشسته، اما با این وجود، هنوز هم مداوای بیماران بی‌شمارش را رها نکرده است. حدود 10روز پیش بود که با پیداشدن پیکر پسر کوچکش، مراسم تشییع جنازه برگزار شد و ایلیا و طاها برای همیشه کنار مادرشان آرام گرفتند. آن‌چه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگوی خودمانی «شهروند» با دکتر دانشی درباره زندگی این روزهای این جراح مغز و اعصاب است که به گفته خودش سعی کرده این حادثه خللی در خدمت‌رسانی به بیمارانش وارد نکند:
بعد از این حادثه چه کردید؟
بله، دنا همه خانواده من را گرفت. من خیلی تنها شدم. این پرواز شرایط را برای من خیلی سخت کرد. شاید باورکردنی نباشد. من بعد از آن حادثه اصلا به خانه نرفتم، چون همه جا یاد و خاطره آنهاست. من فقط روز نخست همراه برادرم به خانه رفتم، بعد هم خانه را تحویل دادم، البته آن خانه اجاره‌ای بود. همه وسایلش را هم به خیریه دادم. از تلویزیون تا قاشق و چنگال. من حتی از آن روز به بعد نتوانستم سوار ماشینم شوم. یک مورانو 2008 بود که به اصرار طاها خریدم. طاها و ایلیا، کی‌روش را خیلی دوست داشتند، به همین دلیل از من خواستند شبیه ماشین او را بخرم. طاها و ایلیا فوتبالی بودند و طرفدار تیم پرسپولیس. بعد از این حادثه من دیگر نتوانستم آن ماشین را از نزدیک ببینم. قبل از عید به کمک یکی از دوستان ارمنی‌ام آن ماشین را فروختم.
 
گفتگو با پزشک خیری که همه خانواده اش را در حادثه دنا از دست داد / کاش می‌شد با دستانم هواپیما را در آسمان نگه دارم 
 

درباره آخرین تصویری که از آنها به یاد داری بگو؟
29 بهمن ساعت حدود 6 بود که بچه‌ها آماده رفتن شدند. با هم خداحافظی کردیم، اما یک‌دفعه انگار چیزی به من نهیب زد. با خودم فکر کردم که شاید بچه‌ها بعدا به من گله کنند که چرا با ما درست خداحافظی نکردی. می‌خواستم بدانند که همیشه به فکرشان هستم . با سرعت در را باز کردم، هنوز جلوی در ایستاده بودند، منتظر آسانسور. همان‌طور به آنها زل زدم، متعجب پرسیدند که چی شده؟ من هم گفتم چیزی نیست. چون حرفی نداشتم به آنها بزنم؛ درواقع خودم هم نمی‌دانستم که چرا این کار را کردم. من آن روز دلهره یا استرسی نداشتم؛ حس بدی هم نداشتم. هوا تقریبا تاریک بود که من برای آخرین‌بار آنها را دیدم. طاها، ایلیا و همسرم بعدا هم به همان ترتیب در قبر آرام گرفتند. نمی‌دانم چه توجیهی دارد؟ شاید همان نیمه از وجود باشد که ما زیاد اطلاعی درباره آن نداریم.
چه زمانی از سقوط هواپیما باخبر شدی؟
من آن روز عمل داشتم. چندبار با آنها تماس گرفتم، اما تلفن در دسترس نبود. نگران و کلافه شده بودم. از زمان معمول سفر هوایی تهران به یاسوج خیلی گذشته بود. وضع غیرعادی بود. از طرف دیگر، همه چیز برای جراحی آماده بود. بیمار بی‌هوش و به پشت خوابانده شده بود، فقط من باید دستانم را می‌شستم و وارد اتاق عمل می‌شدم. واقعا نمی‌دانستم که باید چه کاری انجام دهم. نگرانی امانم را بریده بود تا این‌که یکی از همکارانم خبر داد که یک هواپیما افتاده. زیرنویس شبکه خبر بود. من دیگر توانایی ایستادن هم نداشتم؛ جراحی کنسل شد. بیمار را هم به‌هوش آوردند چون جراحی نخاع بود و کسی هم جای من نبود تا آن جراحی را انجام دهد.
در آن لحظات به چه چیزی فکر می‌کردی؟

وضع خیلی بدی داشتم. می‌خواستم با دستانم هواپیما را در آسمان نگه دارم یا کاری کنم که در اصفهان فرود بیاید یا حتی اصلا از همان مهرآباد تهران بلند نشود، اما همه اینها افکاری بیهوده بود. خودم هم می‌دانستم که همه اینها مشتی تصورات واهی و بی‌فایده است، اما اختیارم دست خودم نبود. ذهنم به راهی می‌رفت تا شاید از وقوع آن حادثه جلوگیری کند. البته بعدها به این نتیجه رسیدم که آن خداحافظی سراسیمه مجدد به همین دلیل بود. یعنی این حادثه قرار بوده که اتفاق بیفتد. همین هم روح مرا تکان داد که بلند شو و برای آخرین‌بار با بچه‌ها خداحافظی کن.

گفتگو با پزشک خیری که همه خانواده اش را در حادثه دنا از دست داد / کاش می‌شد با دستانم هواپیما را در آسمان نگه دارم 


شما از نزدیک محل حادثه و نقطه برخورد هواپیما با قله دنا را دیده‌اید؟
من به محل حادثه رفتم. جای بسیار عجیبی بود. مثل یک ساختمان 100طبقه که به اندازه یک طبقه از نوک قله پایین‌تر به اندازه یک انگشت کوچک چیزی آن‌جا افتاده. آهن سفید که به دلیل بارش برف تشخیص آنها زیاد آسان نبود. این مثال را زدم برای کسانی که آن‌جا را از نزدیک ندیده‌اند. عظمت این کوه در برابر هواپیما تقریبا چنین وضعی دارد. البته من اینها را هفته گذشته با بالگرد هلال‌احمر دیدم.
یکی از انتقاداتی که درباره این حادثه مطرح شد، نحوه امدادرسانی و انتقال اجساد به پایین بود.
واقعیت این است که محل حادثه بسیار صعب‌العبور است؛ ارتفاع بسیار بالا و دسترسی دشوار. من اصالتا اهل یاسوجم. محلی‌های ما به آن‌جا می‌گویند «پازن پیر»، یعنی جایی که بشر دسترسی ندارد. دلیل این نام‌گذاری هم این است که بیشتر ساکنان این منطقه شکارچی هستند و در میان شکارچیان معروف بوده که اگر بز یا کَلی به این منطقه برود، همان‌جا پیر می‌شود، یعنی دست هیچ شکارچی‌ای به او نمی‌رسد. به اضافه این‌که شرایط آب و هوایی هم بسیار نامساعد بود. نیروهای امدادی در برخی از نقاط مجبور شدند 5 متر برف را کنار بزنند. حتی در برخی از روزها دمای هوا به منفی 40 درجه سانتی‌گراد می‌رسید که باعث می‌شد آب آشامیدنی آنها یخ بزند. از طرف دیگر، وقتی این هواپیما به کوه برخورد کرده، مسافران در سینه‌کش کوه به شعاع حدود 500متری پرتاب شده‌اند. همه این مسائل کار امدادرسانی را مشکل کرد. به نظر من برخی صحبت‌هایی که مطرح شد، به دلیل تنهایی و دلتنگی بازماندگان داغدار است. درواقع این تنهایی است که آدم را اذیت می‌کند.
الان تنها زندگی می‌کنید؟
نه پدر و مادرم به تهران آمده‌اند و با آنها زندگی می‌کنم.
آنها برای دیدن اقوام به یاسوج می‌رفتند؟
نه تولد ایلیا بود. طاها و ایلیا عاشق یاسوج بودند، حتی چند‌ سال پیش موقعیتی پیش آمد برای زندگی به آلمان برویم، اما طاها قبول نکرد. با این‌که خیلی از کشورها را دیده بود، اما ایران را خیلی دوست داشت، به‌خصوص یاسوج و طبیعت بکرش را. به همین دلیل هم رفتن و اقامت ما در آلمان منتفی شد. البته قرار بود ایلیا تنها به یاسوج برود، اما به خاطر لغو پی‌درپی پرواز به دلیل بارندگی و شرایط نامناسب جوی بالاخره تصمیم گرفته شد همه به جز من برای تولد ایلیا به یاسوج بروند.
فعالیت‌های خیرخواهانه‌ هم دارید؟
همسرم در این زمینه بسیار فعال بود. از تهیه غذا و پوشاک گرفته تا معرفی افراد بی‌بضاعت به پزشکان مختلف برای درمان. درواقع من به واسطه او این کارها را انجام می‌دادم.
چند‌سال بود که ازدواج کرده بودید؟
حدود 20 سال. من الان 49ساله هستم. ایلیا 12‌سال داشت و طاها تازه وارد 16‌سال شده بود. حدود 10پیش هم از یاسوج به تهران منتقل و در دانشگاه علوم پزشکی ایران مشغول به کار شدم.
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۱
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۱۳
بهشت
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۱:۴۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
خدا صبر دهد. خیلی دردناک است .
علی پاسا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۲۴ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
روحشان شاد و یادشان گرامی
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۷:۴۷ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
دکتر عزیز سلام گرم ما را پذیرا باش
از خداوند بزرگ خواستاریم که به شما صبر و شکیبایی عطا بنماید، بنده هم این حادثه غم انگیز را که کمر همه ما را شکست و دل ما را جریحه دار کرد تسلیت عرض نموده و ما را شریک غم خود بدانید.
عبدیانی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۸:۴۹ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
جناب دکتر دانشی مصیبت بزرگی است خداوند بهتون صبر بده
یزدان صیادی سی سخت
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۵۶ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
روحشان شاد و یادشان گرامی باد این نیلوفران آبی روزگار
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۰۲ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۲
کلمات قادر به ادای مصیبت وارده نیستند فقط گذر زمان شاید تسکینی باشد بر درد شما.
محمود
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۸:۲۶ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۳
روحشان شاد. خداوند به همه بازماندگان صبر جمیل عطا فرماید.
چیلات دهلران
|
-
|
۰۸:۴۵ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۳
واقعا سخت و غیر تحمل است فوت فرزند و همسر برای این هم وطن عزیر صبرو بردباری خواستارم از خدواند سبحان.
منوچهر حیدری
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۳۲ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۳
دکتر عزیز برایتان صبروبردباری وبرای آن عزیزان علودرجات ازخداوند متعال خواستاریم روحشان شاد.
داریوش
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۵۹ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۳
دکتر عزیز خداوندهمیشه انسانهای بزرگ و عزیز خود را در امتحانات سخت قرار میدهد امیدوارم با صبر بتوانی از این امتحان اللهی مانند گذشته سربلند باشی. بامید سلامتی و موفقیت روز افزون شما
گنجی پور
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۳۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۴
واااااااای که چقد دردناک بود
وایییی خدا خودش میدونه ما بخاطر شرایط دکتر چقدر اش ک ریختیم
خیلی سخته خدا به حق جدم ب دکتر صبر بده
ما که کم اوردیم وای بحال اون
فرشیدی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۴۰ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۴
خدا با صابران است .تسلیت عرض می کنم.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۹:۵۹ - ۱۳۹۷/۰۳/۲۷
چه بگم؟ صبرصبرصبرالهی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار